Wednesday, February 07, 2007

Νικελο-κοβάλτιο: Μια άλλη αλχημική ματιά

Αναζητούσε την ευτυχία όχι των στιγμών, αλλά τη διαρκή. Την ευτυχία των στιγμών την ονόμαζε ηδονή. Την ευτυχία τη διαρκή την αποκαλούσε απλά ευτυχία.
Έφυγε από το σπίτι και χάθηκε μες στο πλήθος. Οι άνθρωποι που τον περιστοίχιζαν έμοιαζαν με κάμπιες που ενώνονταν η μια με την άλλη και φαίνονταν σα να σχηματίζουν ράγες τρένου. Οι ράγες ήταν φτιαγμένες από ένα ειδικό κράμα, νικελο-κοβάλτιο, νικέλιο 30%, κοβάλτιο 20% (το άλλο 50% ήταν άγνωστο).
Για την παραγωγή του νικελίου εργάζονταν στο μεγάλο φαράγγι της Σιέρρα Λεόνε επτακόσιοι τριάντα άντρες. Τρέφονταν με ταμπλέτες κοβαλτίου για να εξισορροπούν τα άλατα των κυττάρων τους. Πέθαιναν καθημερινά δέκα και αντικαθίστανταν άμεσα από μια ουρά εθελοντών που περίμεναν διακαώς τον θάνατο των συναδέλφων τους. Ένας απ’ αυτούς, ο Αμπάουμπα, ήταν ήδη νεκρός όταν ανέλαβε τη δουλειά. Είχε τρομερή ζωτικότητα. Και απέπνεε μια σιγουριά γύρω του, τη σιγουριά ότι θα την έβγαζε καθαρή ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Η πιθανότητα του θανάτου του είχε εκλείψει κι αυτό τον γέμιζε με μια απέραντη αισιοδοξία. Η γυναίκα του, η Μάουρα, ασχολιόταν με διακοσμήσεις κήπων και είχε φτιάξει μες στη μέση της ζούγκλας μοναδικά αίθρια, όπου τοποθετούσε φαύνους, σάτυρους και ερωτιδείς, σε στάσεις υπαινικτικές και δυσεύρετες. Η αδελφή της Μάουρα, η Τιτί, ήταν δασκάλα σουαχίλι. Έτσι γνώρισε τον Τζόρτζο, ένα Ναπολιτάνο μαφιόζο, που της υποσχέθηκε ότι θα την βγάλει από την ανέχεια, αρκεί να της έλεγε ένα ναι. Εκείνη τον τάραξε στα όχι, και ο Τζόρτζο, αφού ολοκλήρωσε τα μαθήματά του, γύρισε στη Νάπολη, συνεχίζοντας την επαγγελματική δραστηριότητα που εξασκούσε επί δεκαεννέα σχεδόν χρόνια, κατασκευάζοντας φάκες νικελο-κοβαλτίου, νικέλιο 30%, κοβάλτιο 20% (το άλλο 50% ήταν άγνωστο). Οι φάκες αυτές ήταν ειδικευμένες. Προορίζονταν για τη σύλληψη ποντικιών τραπεζών, και βασίζονταν στη μεγάλη επιθυμία τους για λαδωμένα χαρτονομίσματα.
Ο συριγμός ενός απ’ αυτά μόλις πιάστηκε στη φάκα, έφερε ένα απαίσιο αίσθημα ναυτίας στην Έλενα. Ζήτησε άδεια απ’ τον Διευθυντή της κι έφυγε μια ώρα νωρίτερα για το σπίτι της. Από την αηδία στον τρόμο. Η πόρτα του σπιτιού της ήταν παραβιασμένη. Η αγωνία της χτύπησε κόκκινο. Το τόλμησε. Πέρασε στην τραπεζαρία. Εκεί την περίμεναν δυο άντρες, την καλωσόρισαν, της πρότειναν να καθήσει και να λάβει μέρος στη συζήτησή τους. Ο ένας υποστήριζε ότι η ευτυχία μπορεί να έχει διάρκεια, ενώ ο άλλος ότι αποτελεί στιγμιαία έκφραση. Η Έλενα τους ανταπάντησε ότι το μόνο ζήτημα για το οποίο είχε διάθεση να συζητήσει εκείνη τη στιγμή ήταν η φύση της δυστυχίας και μάλιστα υποστήριζε με ιδιαίτερη πειθώ ότι η δυστυχία μπορεί να έχει διάρκεια και ότι στην περίπτωσή της προέβλεπε ότι θα επεκταθεί πλέον στο υπόλοιπο της ζωής της. Οι δυο άντρες εκνευρίστηκαν από τη πεσιμιστική της διάθεση, την έβρισαν πολύ άσχημα και την έδιωξαν απ’ το σπίτι της με κλωτσιές.
Η Έλενα βίωσε την απόλυτη απόγνωση. Στεναχωρημένη που δυσαρέστησε σε τέτοιο βαθμό τους άγνωστους φιλοξενούμενούς της, βρήκε διέξοδο σε μια συμφεροντολογική αλλά και παράδοξη κίνηση. Θα έφευγε αεροπορικά για τη Ρώμη για να επισκεφθεί τον ζωολογικό κήπο. Αυτό και έκανε. Εκεί θα έψαχνε για την περιοχή με τους μαύρους ιαγουάρους. Και πράγματι τη βρήκε. Εκεί θα συναντούσε κάποιον που θα της άρεσε. Και το έκανε. Και θα του ζητούσε να τον φιλοξενήσει για λίγο στο σπίτι του. Όπως και έγινε. Ο Μάρκο την κοιτούσε με απορία και ευχαρίστηση συνάμα. Σκέφτηκε για λίγο μήπως ήταν σαλεμένη, αλλά το ξεπέρασε γρήγορα, γιατί του άρεσαν πολύ τα μάτια της, τα οποία σχεδόν υπνωτιστικά τον καθοδηγούσαν να εκπληρώνει τις επιθυμίες της. Στο σπίτι τον περίμενε η γυναίκα του, η Πάολα. Με πολύ συνοπτικές διαδικασίες, ο Μάρκο της εξήγησε ότι έπρεπε να μεταφερθεί εκείνη για λίγο στον ξενώνα, γιατί θα κοιμόταν εκείνος στην κρεβατοκάμαρα με την Έλενα. Η Πάολα δεν έδειξε την αναμενόμενη ευγένεια, του έριξε ένα ξεγυρισμένο χαστούκι, του πρότεινε να πάει να γαμηθεί, κι έφυγε χτυπώντας με πάταγο την πόρτα. Ο Μάρκο μουρμούρισε κάτι μες απ’ τα δόντια του για την τρομακτική αγένεια αυτής της γυναίκας, που ως τότε πίστευε ότι την ήξερε καλά. Η Έλενα, ταραγμένη κι αυτή απ’ τη συμπεριφορά της Πάολα, πέταξε με μανία τα πράγματά της απ’ τα συρτάρια του κομοδίνου της, υποδηλώνοντας ότι από δω και στο εξής τα συρτάρια ήταν δικά της. Μετά άνοιξε την ντουλάπα, έβγαλε τα ρούχα της Πάολα και άρχισε να τα σκίζει επιδεικτικά. Μετά απ’ όλ’ αυτά ξάπλωσε ήρεμη στο μεγάλο ξύλινο κρεβάτι. Ήρθε κι ο Μάρκο και ξάπλωσε δίπλα της. Πήγε να της χαϊδέψει τα μαλλιά αλλά προτού προλάβει, η Έλενα τον έβρισε με τόσο χυδαία λόγια που δεν θυμόταν να τα χει ξανακούσει σε συνδυασμό από κανένα ως τότε. Της ζήτησε συγνώμη και συνέχισε το διάβασμα του αγαπημένου του βιβλίου, του DeProfundis του Oscar Wilde. Το απόγευμα η Έλενα του ζήτησε να της αδειάσει τη γωνιά. Δεν είχε την παραμικρή διάθεση, του είπε, να μοιράζεται το σπίτι της μ’ έναν άγνωστο. Ο Μάρκο κέρδισε με αγώνα μια παράταση δυο ημερών, αλλά την τρίτη μέρα το σπίτι ήταν πια δικό της.
Ο Μάρκο κοιμόταν από παγκάκι σε παγκάκι, ενώ η Πάολα έφυγε για τη Βενετία. Μετά από ένα μήνα συνάντησε σε ένα σοκάκι, κοντά στη Γέφυρα των Στεναγμών, τον Λουίτζι. Ήταν συντηρητής έργων τέχνης ειδεκευμένος στο μέταλλο. Την ξενάγησε στο εργαστήριό του. Της έδειξε έναν Αντίνοο από νικελο-κοβάλτιο, νικέλιο 30%, κοβάλτιο 20% (το άλλο 50% ήταν άγνωστο). Όσο εκείνος εργαζόταν, η Πάολα άρχισε να περιεργάζεται τα προς συντήρηση αγάλματα.
Είδε μια Γαλάτεια πανέμορφη. Δεν κατάλαβε γιατί χρειαζόταν συντήρηση. Φαινόταν σε τέλεια κατάσταση. Ρώτησε από περιέργεια τον Λουίτζι, κι εκείνος της απάντησε ενοχλημένος ότι την είχε εκεί για άλλο λόγο. Παρά την επιμονή της Πάολα, εκείνος συνέχισε να κρατά ερμητικά κλειστό το μυστικό του. Μετά από μέρες, σε μια στιγμή ευδιαθεσίας μετά από πολλαπλές μπύρες σ’ ένα μπαράκι στo κάμπο της Σάντα Μαργκερίτα, της εκμηστηρεύτηκε ότι πειραματιζόταν με τη Γαλάτεια σε σχέση με το σημείο G. Ήταν, όπως της είπε, ειδικός Τζιολόγος. Επειδή όμως θα ήταν αισχρό αν χρησιμοποιούσε γυναίκες μόνο και μόνο για να εντοπίζει την ακριβή θέση του σημείου G, έπαιρνε αγάλματα (περιέργως όμως μόνο αυτά που τον διήγειραν) και τα χτυπούσε με ένα ειδικό σφυράκι, οπότε το χτύπημα στο ακριβές σημείο δημιουργούσε μια μοναδική αντήχηση, που βεβαίωνε την επιτυχία του. Είχε εντοπίσει το σημείο G σε πολλές Αφροδίτες, Αρτέμιδες, Λήδες και Δάφνες αλλά αυτή η Γαλάτεια επέμενε να του ξεφεύγει. Η Παόλα, κατενθουσιαμένη από το χόμπυ του Λουίτζι, του είπε ότι ήταν πρόθυμη να συνεισφέρει με τον τρόπο της στην επιστήμη. Το επόμενο βράδυ, και κάθε βράδυ, η αντήχηση G από τις κραυγές της Πάολα γέμιζε το εργαστήρι του Λουίτζι σε τέτοιο βαθμό που ακόμη κι η δύσκολη Γαλάτεια στέναζε τζιωδώς, καθώς τα κύματα της ηδονής έπεφταν πάνω στο πολυπόθητο σημείο της.
Μια μέρα ένας αινιγματικός άντρας χτύπησε το κουδούνι στο εργαστήρι. Ο Λουίτζι ήταν απασχολημένος στην Πινακοθήκη, όπου μόλις είχε παραδώσει έναν Ηρακλή, οπότε βρήκε την Παόλα μόνη της σε μια απόπειρα αυτό-εντοπισμού του σημείου της G. Του άνοιξε την πόρτα ξαναμμένη, ενώ εκείνος την προσπέρασε αδιάφορα και κάθησε σε μια καρέκλα, απέναντι από έναν Αινεία. Το βλέμμα του ήταν έντονα συγκεντρωμένο και σκοτεινό. Η Πάολα φοβήθηκε. Όσο και να προσπάθησε και να του πιάσει την κουβέντα για να απαλύνει την ατμόσφαιρα, δεν τα κατάφερε. Πέρασε αρκετή ώρα σιωπής, μέχρι που επιτέλους τη ρώτησε τι θεωρεί ευτυχία. Εκείνη δεν ήξερε τι να πει. Οπότε ανέλαβε να δώσει ο ίδιος την απάντηση.
«Αυτός ο Αινείας είναι από νικελο-κοβάλτιο, νικέλιο 30%, κοβάλτιο 20% (το άλλο 50% ήταν άγνωστο). Πάντα ένα ποσοστό αφιερώνεται στην ευτυχία»
«Η ευτυχία μπορεί να διαρκέσει;» τον ρώτησε εκείνη.
Εκείνος γέλασε ηχηρά και της είπε:
«Η ευτυχία δεν έχει καμιά σχέση με τη διάρκεια. Είναι σημείο. Σχεδόν δεν υπάρχει»
Και συνέχισε:
«Με λένε Αντόνιο. Έλα μαζί μου»
Η Πάολα τον ακολούθησε χωρίς τον παραμικρό δισταγμό.
Την ίδια στιγμή η Ιρίνα, η αποθηκοφύλακας της Πινακοθήκης, έδινε στον Λουίτζι υπογεγραμμένα, τα έγγραφα παραλαβής του Ηρακλή. Γεμάτη άγχος, βιαζόταν σήμερα να φύγει, κι αυτό φαινόταν σε κάθε της κίνηση. Είχε κανονίσει ένα ραντεβού που δεν ήθελε με τίποτα να χάσει. Επιτέλους η Μιλένα είχε πειστεί. Παρόλο που δεν είχε καμιά ελπίδα να τη δει ερωτικά (καθώς είχε η Μιλένα είχε επί χρόνια δεσμό με ένα λιμενεργάτη από τη Γένοβα), τουλάχιστον είχε δεχτεί να βγει μαζί της. Θα δειπνούσαν μαζί, και το περισσότερο που θα τολμούσε θα ήταν το να της πιάσει το χέρι. Δεν θα υπήρχε τίποτα το παρεξηγήσιμο σε κάτι τέτοιο. Θα μπορούσε να είναι και μια ένδειξη απλής φιλίας. Σε λίγη ώρα κάθονταν σε μια τρατορία πάνω απ’ το μεγάλο κανάλι. Μια σκιά τις παρακολουθούσε έξω απ’ το παράθυρο, ο Αμπάουμπα. Είχε βαρεθεί τη Σιέρρα Λεόνε και τα μεταλλεία της. Είχε βαρεθεί την ίδια του τη ζωή, ή έστω τη μη ζωή. Αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι αναψυχής στη Γηραιά Ήπειρο, ξεκινώντας από την Ιταλία. Η γυναίκα του, η Μάουρα, το πήρε πολύ βαρειά. Άρχισε τη γκρίνια, ότι την αφήνει μόνη κι απροστάτευτη. Όταν πια κατάλαβε ότι δεν την έπαιρνε, τον άφησε. Τουλάχιστον δεν ανησυχούσε γι’ αυτόν. Το χειρότερο που μπορούσε να πάθει το είχε ήδη πάθει.
Ο Αμπάουμπα μπήκε στο εστιατόριο και ρώτησε την Ιρίνα και τη Μιλένα αν του επιτρέπουν να τις συνοδέψει. Η Μιλένα το βρήκε σαν την τελευταία διέξοδο από τη δύσκολη θέση που την έσερνε πλέον η Ιρίνα και του ένευσε θετικά. Η Ιρίνα κοκκίνησε σαν Τούρκος, πέταξε την πετσέτα πάνω στο φαγητό της, άφησε κι ένα ποσό για τον λογαριασμό και τους παράτησε. Χωρίς να το καταλάβει η Μιλένα, είχε μπει σε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή. Άρχισε να γίνεται χλωμή σε τέτοιο βαθμό που σιγά-σιγά άρχισαν να εξαλείφονται τα όρια του προσώπου και του κορμιού της. Έγινε μια παλ οπτασία και σε λίγο ούτε κι αυτή. Κι η μορφή της μεταδιδόταν κύτταρο προς κύτταρο στον Αμπάουμπα, ο οποίος μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα την είχε απόλυτα ενσωματώσει.
Ο Αμπάουμπα είχε γυρίσει στον κόσμο των θνητών κι η Μιλένα ήταν πλέον ένα αποσαρκωμένο πνεύμα, καταδικασμένο να πλανιέται, μέχρις ότου βρει κάποιον που να την αποδεχθεί. Ο Αμπάουμπα που έγινε Μιλένα ή η Μιλένα που ήταν πριν Αμπάουμπα γεύθηκε με ικανοποίηση την τελευταία πιρουνιά από τη μακαρονάδα της κι έφυγε για το f-café, ένα φιλοσοφικό καφέ, όπου κάθε Τετάρτη συζητούσαν και από ένα διαφορετικό θέμα.
Το σημερινό θέμα ήταν η ευτυχία. Το είχε θέσει την προηγούμενη βδομάδα ο Μικέλε. Τους είχε ήδη προϊδεάσει. Την ευτυχία των στιγμών την ονόμαζε ηδονή. Εκείνος όμως έψαχνε μια άλλη ευτυχία, τη διαρκή, που την αποκαλούσε απλά ευτυχία. Ήταν όμως η ευτυχία εφικτή; Αυτό ήταν το προς συζήτηση θέμα. Ήταν ήδη εκεί μαζί με πέντε φίλους, μόνιμους θαμώνες του f-café. Περίμενε όμως την αγαπημένη του. Μόλις είδε τη Μιλένα, τους έδωσε το σύνθημα να ξεκινήσουν.
Η Μιλένα, που ως τότε συμμετείχε εύστοχα και λακωνικά, σχολιάζοντας μόνο τις γνώμες των άλλων, αυτή τη φορά είχε να πει πολλά.
«Ναι, τελικά υπάρχει. Είναι ένα περίεργο μίγμα. Το θυμάμαι απ’ τα μεταλλεία κάτω στη Σιέρρα. Για την ακρίβεια δεν είναι μίγμα, είναι μέρος του μίγματος. Είναι το άγνωστο μισό που συμπληρώνει το άλλο μισό. Είναι αυτό που όλοι μπορούν να ερμηνεύσουν κατά βούληση, γιατί ό,τι είναι άγνωστο είναι σαν να μην υπάρχει. Κι αν η ευτυχία δεν βρίσκεται ποτέ στην ύπαρξη, όπως έλεγε κι ο αγαπητός Σοπενάουερ, απ’ την άλλη συνοδεύει κάθε ύπαρξη, σαν αίσθηση ποιητική, σαν δημιουργία ενός κόσμου που δεν θα υπάρξει ποτέ».
Ο Μικέλε χαμογέλασε από ικανοποίηση. Τελικά η ευτυχία που τόσο αποζητούσε, ένιωσε ότι ήταν εφικτή. Ήταν, είναι και θα είναι στο μεταίχμιο, στη μετάβαση, στο κάθε μεταίχμιο, στη κάθε μετάβαση, εκεί που όλα άλλωστε είναι εφικτά…

Copyright by Markos-the-Gnostic


30 comments:

Αίσθησις said...

Το σημείο G είναι σαν μεταίχμιο, σαν σημείο μετάβασης και με κάνει να φωνάζω τζιωδώς!

padrazo said...

Εξαιρετικό φίλτατε. Εξαιρετικό. Ουδέν άλλο σχόλιο. Μόνο σκέψεις.

markos-the-gnostic said...

αίσθησις
χαίρομαι που το πόνημα πέτυχε τον σκοπό του
padrazo
σ ευχαριστώ

Ντεφι said...

μεταμοντέρνα, λυρική και κοφτερή εκδοχή των χημικών γάμων...

χειροκροτώ!

tatine said...

respect!

markos-the-gnostic said...

ντέφi
χαίρομαι που αντιλήφθηκες ότι πρόκειται για τους χημικούς γάμους
πιπίλa
σ ευχαριστώ

houlia said...

Νομίζω ότι θα ξαναρχίσω το blogging...Κρίμα να "διαφεύγει" τόση έμπνευση! Ηρθα να πω ένα ευχαριστώ... και φεύγω με μια ευχάριστη έκπληξη. Οσο και να περιδιαβαίνεις αυτά τα σοκάκια θα συναντάς πετρούλες. Που λάμπουν:)

Αλεπού said...

Καλημέρα αλχημιστή!

Alkyoni said...

Τα ίδια θα σου γραφα Μάρκο,ακριβώς τα ίδια με του padrazo...
Με πρόλαβε
οπότε μένει μόνο ένα "ευχαριστώ" και καλή σου μέρα

markos-the-gnostic said...

houlia
χαίρομαι πολύ που άρεσε και θέλω να σου πω το πόσο μου άρεσε η δουλειά σου, καθώς δείχνει μεγάλη αγάπη για το αντικείμενο σου...
χαίρε αλώπηξ
αλκυόνη σ ευχαριστώ πάρα πολύ

lucy of wild flowers said...

Αυτό εννοούσα με το "σχόλιο εκείνο".
Ότι περίμενα κάποιο κείμενό σου, σαν αυτό...

markos-the-gnostic said...

lucy είδες; σαν να τό 'ξερες...

Χαρτοπόντικας said...

Τι φρενίτιδα! Ένοιωσα σα να είχα καβαλήσει ένα δαίμονα από αυτούς του Μαξ Έρνστ στους πειρασμούς του Αγ. Αντωνίου, και να κάλπαζα μέσα σε μουσείο κέρινων ομοιωμάτων φιλοσόφων..

regina_boukoura said...

Eίσαι κάτι παραπάνω από πολύ καλός. Πολλές φορές με κάνεις να ξαναδιαβάζω και να ξαναδιαβάζω τις προτάσεις σου.Τι να πω; Αν ήμουν άντρας θα σού έβγαζα το καπέλο :D

αλεξανδρα said...

βλέπω κάποιες 'εμμονές' που είναι εσύ και αυτό είναι ενδιαφέρον.

διακρίνω σε νέα πράγματα και ιστορίες τα ίδια στοιχεία που είναι εσύ.

taradela said...

Με συνεπήρε σαν "τυφώνας".Συγχαρητήρια για τη "σύλληψη" της ιδέας.

markos-the-gnostic said...

ρε χ/π τι φοβερή εικόνα
...
ρεγγίνα εκτιμώ ιδιαίτερα ότι σου αρέσουν - κι εγώ κάθομαι επί ώρα διαβάζοντας και απολαμβάνοντας τις ατέλειωτες εικόνες σου
...
αλεξάνδρα ναι αυτό γίνεται συνέχεια - το ασυνείδητο μου χτυπά και χτυπά με τον ίδιο τρόπο - να δω πότε θα καταλάβω τι θέλει να μου πει
...
ταραντέλα πολύ χαίρομαι, γιατί αυτό ήθελα εκείνη τη στιγμή, να φτιάξω ένα τυφώνα που να με συνεπάρει και να με τραβήξει μακριά από τη μελαγχολία του αποχωρισμού

lust-time said...

KMnO4!! Καλό πολύ το post

markos-the-gnostic said...

thnx lust-time

spirit said...

Ένα φρενήρης πρελούδιο θαρρώ.

Η ευτυχία όντως είναι εφικτή στο μεταίχμιο της ύπαρξης μας. ότι κι αν αυτή συνεπάγεται...

Την καλησπέρα μου

markos-the-gnostic said...

καλησπέρα spirit
τα μεταίχμια έχουν πάντα πολύ ενδιαφέρον

Neraida said...

wow! Διαμαντάκι! Καικάτι παραπάνω: μια τυχαία ανακάλυψη σερφάροντας λόγω...πρω{ινής βαρεμάρας! Κάποια κείμενα σαν το δικό σου, με κάνουν να εκτιμώ όλο και πιο πολύ το blogging! Το διάβασα με μια ανάσα, είναι καταπληκτικό! Δεν μπορούσα να μη σου στείλω ένα ευχαριστώ. Συμφωνώ με όλα σχεδόν τα παραπάνω σχόλια. Επίσης το κείμενό σου έχει καταπληκτική, χειμαρρώδη ροή! Να είσαι καλά! Καλημέρα!

markos-the-gnostic said...

σ' ευχαριστώ πολύ καλή μας μπλογκο-νεράιδα

sorry_girl said...

Lust.
Υπόκλισις!

avissos said...

"αλήθεια γιατί μια γυναίκα που ικανοποιείται σε όλους τους τομείς απ τον εραστή της να είναι άπιστη;" για μια διαφορετική μορφή ευτυχίας ίσως :)

markos-the-gnostic said...

sorry thnx
avisse-i-psixi-tou-antropou όλα λοιπόν είναι ζήτημα ποικιλίας

Χαρτοπόντικας said...

Σου έχω κάνει πάσα να γράψεις πέντα πράγματα για σένα

david santos said...

Helo!
Very work
All the best
Tank you

markos-the-gnostic said...

μετα-χ/π δεν μπορώ να μπω σε σένα. τι εννοείς;
thnx david

moon-struck said...

όλα είναι σκιές της νύχτας και πλάσματα του φεγγαριού...